چقدر خوبه
چقدر خوبه وقتي حوصله ي كسي رو نداريم بهش ساده بگيم برو.. .تا اين كه بپيچونيمش…
چقدر خوبه كه كسي ظاهر نداشته باشه و تظاهر به چيزي نكنه حتي اگر چهره ي واقعيش تلخه…
چقدر خوبه كه در ميدان محكمه ي وجدانمون قاضي نباشيم , حتي اگر قضاوت را خوب بلديم…
چقدر خوبه كه انسان ها بپذيرند كه انسان هستند و انسان مي تونه خطا كار باشه و اشتباهات خودشون رو بپذيرند..
چقدر خوبه كه بفهميم كجا هستيم ؟! با كي هستيم ؟ و از همه مهمتر براي چي با اين اشخاص هستيم؟!
چقدر خوبه كمي گذشت داشته باشيم و در اولويت بندي هامون اول ديگران باشند بعد خودمون…
چقدر خوبه آسموني فكر كنيم , با احساس باشيم , مهربون باشيم و قدر هم رو بدونيم ..
چقدر خوبه يك دل باشيم اما يك فكر نباشيم , ساده باشيم اما ساده نبازيم , بخنديم اما گريه رو هم از ياد نبريم… و چقدر خوبه كه واقعا بدونيم جاي هر كس توي دل ما كجاست؟ اصلا همه ي اين افراد لايق دل ما هستند؟! شايد دل ما بيش از حد شلوغ شده و ديگه جايي براي ديگران به خصوص كسايي كه بايد در دل ما باشند , نيست…